Rosalía de Castro A poesia gallega, toda música e vaguedade, toda queixas, sospiros, e doces sonrisiñas, mormuxando unhas veces c' os ventos misteriosos d' os bosques, brilland' outras c' ó rayo de sol que cai sereniño por enriba d' as auguas d' un rio farto e grave, que corre baixo as ramas d'os salgueiros en frol, compríalle para ser cantada, un sprito subrime e cristaiño, si asi ó podemos decir, unba inspiracion fecunda, com'a vexetacion que hermosea esta nosa privilexiada térra, e sobre todo un sentimento delicado e penetrante prá dar á conocer tantas bellezas de pirmeiro orden, tanto fuxitivo rayo d' hermosura, como se desprende de cada costume, de cada pensamento escapado á este pobo á quen moitos chaman estúpido, e á quen quisais xuzguen insensibre, estraño a devina poesia. Mas naide ten menos qu' eu teño, as grandes cualidades que son precisas prá levar á cabo obra tan dificile, anque naide tampouco se pudo achar animado d' un m...